Άνθρωποι της Αμμοχώστου
29/11/2011
Ανδρέάς Χρυσοχός

 

Ανδρέάς Χρυσοχός
 
Γεννήθηκε στη Μηλιά Αμμοχώστου το 1929. Σπούδασε ζωγραφική στο Goldsmith’s College, School of Art του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και ψυχολογία της παιδικής τέχνης στο Ν.Ε. London Polytechnic. Διετέλεσε δάσκαλος, καθηγητής Τέχνης στην Παιδαγωγική Ακαδημία και επιθεωρητήες Τέχνης. Ασχολείται επίσης με την Τεχνοκριτική, την Αγιογραφία και την Καλλιγραφία.
 
Παρουσίασε το έργο του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο και το εξωτερικό, Ελλάδα, ΗΠΑ. Συμμετείχε στην 7η Μπιεννάλε Αλεξανδρείας, την 1η Τιεννάλε Ινδιών, 34η Μπιεννάλε Βενετίας.
 
Οι διακρίσεις του: Πρώτο Βραβείο Ακουαρέλλας στο Λονδίνο (1950), Τιμητικό Μετάλλιο στην Αλεξάνδρια (1963), Grand Prix Europeen des Arts et des Lettres στη Νίκαια (1968).
 
Για την τέχνη του Αντρέα Χρυσοχού, γράφηκαν ανάμεσα σ’ άλλα:
 
  • «Το παρελθόν συναντά το μέλλον στην έκθεση που παρουσιάζει από αύριο ο Ανδρέας Χρυσοχός στην γκαλερί Κ.  Στην έκθεση ο σημαντικός Κύπριος καλλιτέχνης παρουσιάζει δύο ενότητες που βρίσκονται σε έναν ενδιαφέροντα διάλογο, στήνοντας αυτό που ο ιστορικός τέχνης και λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μάνος Στεφανίδης, αποκαλεί «Δισυπόστατη ζωγραφική». Πρόκειται για ένα δημιουργό που με σεμνότητα και σοφία, με σιωπή και αξιοπρέπεια, δεκαετίες τώρα συζευγνύει και διηθεί αντιθετικές παραδόσεις για να καταλήξει σε μια προσωπική γλώσσα - ταυτότητα». Στην πράξη, ο Χρυσοχός παρουσιάζει δύο ενότητες έργων: στην πρώτη επικεντρώνεται στη Δυτική ελληνορωμαϊκή παράδοση, με συγκεκριμένες οπτικές αναφορές στην Αναγέννηση και τον κλασικισμό: «ερωτισμός, τρυφερότητα, κάλλος, συμμετρία, αλλά και ένα αδιόρατο πένθος για το εφήμερο των ανθρωπίνων.» Στη δεύτερη παρουσιάζει γεωμετρικές συνθέσεις στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται η έγνοια για τη σύνθεση, το ρυθμό, το γυμνό ανεικονικό συναίσθημα. Το τελικό έργο τέχνης είναι ίσως αυτό που προκύπτει από τη συνάντηση των δύο: Στο ενδιάμεσο, στο χώρο όπου ο θεατής κατοικεί έστω και στιγμιαία, όπου το βλέμμα κυριαρχεί και ορίζει τη σκέψη και το συναίσθημα. «Στον Ανδρέα Χρυσοχό», αναφέρει ο ιστορικός, «η αναπαράσταση και το αφαιρετικό – μη αφηγηματικό – στοιχείο υπηρετούν ισότιμα την ίδια αισθητική ανάγκη (...) Ο Χρυσοχός δουλεύει παράλληλα τις δύο αυτές αντιλήψεις, μεταγγίζοντας πειθαρχεία στην αναπαραστατική του ζωγραφική και συναισθηματική λαμπρότητα στη γεωμετρική του. Τόσο απλά.» Εφημερίδα Πολίτης, 11 Νοεμβρίου 2008
  •