Άνθρωποι της Αμμοχώστου
29/11/2011
Δημήτρης Μίχλης

 

Δημήτρης Μίχλης
 
Γεννήθηκε στην Άχνα το 1954. Σπούδασε ζωγραφική στο St. Martin’s School of Art του Λονδίνου Β. Α., Μ.Α.) με καθηγητές γνωστούς ζωγράφους, όπως ο Πολωνός Joseph Herman.
 
Κατά τα διαστήματα που έμεινε στην Κύπρο δούλευε στο «Εργαστήρι Τέχνης» στη Λεμεσό μαζί με τον αδελφό του Πάμπο Μίχλη και άλλους καλλιτέχνες. Το 1986 μαζί με τον Garth Frost, δημιούργησε το θέατρο σκιών «Το πηδηχτό λεμόνι».
 
Σήμερα ζει στην Τόχνη, ενώ μεγάλο μέρος του χρόνου του το περνά στην Αυστραλία
 
Για την τέχνη του Μίχλη γράφηκαν ανάμεσα σ’ άλλα:
  • «Από τα έργα του αναβλύζει η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και η δροσιά του νερού. Απλώνονται τα χρώματα και οι μυρωδιές της άνοιξης. Χρησιμοποιώντας την μπογιά του αφειδώλευτα στον καμβά, δημιουργεί ανάγλυφες επιφάνειες, ζωγραφικά τοπία που αναπνέουν . Μέσα από τις στρώσεις της μπογιάς η μια κάτω από την άλλη αναπνέει ο χρόνος – ο παρελθών, ο παρών και ο μέλλων – ενώ μέσα από το ζωντανό χρώμα των τοίων αναδύεται το μυστήριο της ζωής, ο δυϊσμός που καθορίζει τη λειτουργία όλων. Τα τοπία του σε αυτή την έκθεση, αν και είναι εμπνευσμένα από την άνοιξη, είναι ταυτόχρονα λυρικά αλλά και σκληρά και άγρια, όπως το τοπίο που ζει καθημερινά στην Τόχνη.
 
Απόλυτα βιωματική η διαδικασία της εικαστικής έκφρασης αποτυπώνει στον καμβά τον εαυτό του, που πλάθεται και ολοκληρώνεται σε απόλυτη αρμονία με τη φύση. «Ζωγραφίζοντας, προσπαθώ να αισθανθώ αυτό που θα βάλω στον καμβά. Όταν αυτό που βλέπω και αυτό που νιώθω αποτυπωθούν λογικά και εικαστικά στην επιφάνεια, τότε έχω μπροστά μου μια δουλειά που μου αρέσει να τη βλέπω», θα πει ο ίδιος.
 
Ο Δημήτρης Μίχλης σε αυτή την έκθεση στην γκαλερί Γκλόρια, παρουσιάζει μια σειρά από έργα με θέμα λουλούδια, τοπία και πορτρέτα. Για τον ίδιο «η δημιουργικότητα είναι μια προσωπική λειτουργία Δουλεύοντας προσπαθώ να ανοίξω το δημιουργικό χώρο του χαρακτήρα μου, που πιστεύω ότι βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο. Όταν ο χώρος αυτός ανοίξει, τότε γεννιέται ή αρχίζει να γεννιέται ένα έργο τέχνης. Έτσι η καταπιεσμένη ενέργειά του ελευθερώνεται και το ηθικό του δυναμώνει».
 
Τα θέματα που τον εμπνέουν είναι ό,τι έχει να κάνει με τον κόσμο που ζούμε καθημερινά. Στη διαδικασία της δημιουργίας του έργου, ο ίδιος πάει παραπέρα έχοντας την ικανότητα να βλέπει την αλήθεια πίσω από την επιφάνεια.
 
Γι’ αυτή την ενότητα που έγινε τους τελευταίους έξι μήνες, τον κέντρισε «το χρώμα, ο αέρας, η δόνηση την οποία αποκαλεί το χρώμα και ταυτόχρονα τα στοιχεία της φύσης, ο αέρας, το νερό, η υγρασία. Η άνοιξη έχει πολλούς κραδασμούς, δημιουργεί πολλή ανησυχία γιατί φεύγει γρήγορα, βιάζεται. Τη μια τα πάντα ειναι ολοκόκκινα και την άλλη όλα πέφτουν. Είναι τραγικό αλλά και φυσικό και έτσι μπορούμε να το δεχόμαστε.» Στρώνοντας τον καμβά του με παχύ στρώμα μπογιάς μαζί με χαρτιά, δίνει μια ανάγλυφη ποιότητα στο έργο, κάτι που τον προκαλεί να συνεχίσει με έργα τελείως ανάγλυφα.
 
Στα τοπία του δηλώνεται σαν ένας προσεκτικός παρατηρητής της φύσης. «Το τοπίο το ζώ, όχι σαν παρατηρητής. Μέσα στα έργα μου αποτυπώνεται η ιστορία της ζωής μου, γι’ αυτό και δεν έχω μείνει σταθερός σε ένα συγκεκριμένο θέμα και ύφος ζωγραφικής. Θέλει μεγάλη προσπάθεια να μην αφομοιωθείς από τις ευκολίες που μαθαίνει το χέρι και να προχωρείς κάθε φορά σε κάτι καινούργιο. Αυτό προϋποθέτει έναν αγώνα με τον ίδιο σου τον εαυτό.» - Φιλελεύθερος, 18 Νοεμβρίου 2006
  • «Η Γκαλερί Γκλόρια παρουσιάζει έκθεση ζωγραφικής με νέα έργα του Δημήτρη Μίχλη. Τα έργα εμπίπτουν σε δύο μεγάλες θεματικές ενότητες: τοπία και πορτρέτα. Η έκθεση θα ανοίξει την Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου. Σ’ αυτή την έκθεση παρουσιάζονται περίπου 40 έργα με θέμα το δέντρο, τη θάλασσα και τη φιγούρα. Με βαθιά χρώματα και τεχνική impasto δημιουργεί ανάγλυφες επιφάνειες. Μέσα από τις φόρμες και τα χρώματα μεταδίδει έντονη ποιητική διάθεση. Ο ίδιος λέει για τη δουλειά του: «Η ζωγραφική είναι μια λειτουργία που οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν. Όταν αυτό που βλέπω και αυτό που νιώθω ταυτίζονται και αποδίδονται στον καμβά με ενέργεια, τότε έχω μπροστά μου κάτι που με εκφράζει». – Φιλελεύθερος, 26 Ιανουαρίου 2005
  • «Μια στιγμή μέσα στο χρόνο» έχει τίτλο η έκθεση του γνωστού ζωγράφου Δημήτρη Μίχλη που αποτελείται από 40 έργα, που καλύπτουν την περίοδο των τελευταίων τεσσάρων χρόνων με πρόσωπα, φιγούρες και θαλασσινά τοπία. Η έκθεση θα παρουσιαστεί στην γκαλερί Κυριακή γωνιά και θα διαρκέσει μέχρι τις 13 Αυγούστου. Για τη δουλειά του ο καλλιτέχνης σημειώνει: «Ο στόχος μου είναι ν’ ακινητοποιήσω μια στιγμή μέσα στο χρόνο που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Στο τοπίο μια στιγμή λειτουργεί με το φως. Δυο στιγμές την ίδια ώρα δεν είναι ποτέ οι ίδιες μέσα στο χρόνο. Με τα πρόσωπα, μια έκφραση του προσώπου ή του σώματος δεν είναι ποτέ η ίδια μέσα στο χρόνο». Οι προσωπογραφίες του αποδίδονται με δυνατές πινελιές και ζωηρά χρώματα, τονίζονται ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά του προσώπου, με αποτέλεσμα να δημιουργεί μια ζωγραφική παράσταση αποτυπώνοντας και καθοδηγώντας το θεατή να γνωρίσει τον ψυχικό κόσμο των προσώπων, δημιουργώντας μορφές αποσπασματικές, ιδιόμορφες και αινιγματικές, ειδικότερα στις περιπτώσεις που υπάρχει μερική κίνηση. Ζώντας κοντά στη φύση ο καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε να αποβάλει το χρώμα της κυπριακής φύσης αλλά και την αίσθηση της ζωής, δίνοντας τα θέματά του ως αληθινές υπάρξεις. Τα χρώματά του είναι γήινα. Σε μερικές περιπτώσεις, όμως, κάνουν απότομες χρωματικές μεταβάσεις στις πολυεπίπεδες επιφάνειες και σε καθοδηγούν στο τελευταίο επίπεδο. – Σημερινή, 28 Ιουλίου 2004
  • «Την Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου ανοίγη στην γκαλερί Γκλόρια η έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Μίχλη με τίτλο «Κεριά». Η νέα αυτή δουλειά είναι μια σειρά από 50 έργα που τα χαρακτηρίζει μια απλή συμβολική διάθεση. Το κερί φωτίζει, δίνει ελπίδα και ηρεμία, λεει ο καλλιτέχνης για τη δουλειά του. Σε μια εποχή που κινείται όλο και πιο γρήγορα, που ο τρόμος στην Τέχνη έχει γίνει της μόδας (μοιρασμένες αγελάδες σε εκθεσιακούς χώρους) γύρεψα να προκαλέσω τα συναισθήματά μου με κάτι απλό και καθημερινό όπως το κερί. – Χαραυγή, 1 Οκτωβρίου 2002
  • Συνεχίζοντας την καταπληκτική εικαστική του πορεία, ο Δημήτρης Μίχλης με ειλικρίνεια και μακριά από ψεύτικες κατασκευές και απόπειρες καθωσπρεπισμού, παρουσιάζει τη νέα του δουλειά με ανοιξιάτικα τοπία και προσωπογραφίες. Το ανοιξιάτικο πολύχρωμο κυπριακό τοπίο το λουσμένο στο φως δεν μπορούσε παρά να επηρεάσει, να συγκινήσει, να επικοινωνήσει με τον Δημήτρη Μίχλη. Η Άνοιξη δοσμένη στο τοπίο αυτό, προβάλλει σαν μια χαρούμενη εικόνα που γεννιέται και υπάρχει σ’ ένα χώρο ζωγραφικό. Τα χρώματά του είναι γήϊνα με πολυεπίπεδες χρωματικές επιφάνειες που άλλοτε τις σπάζουν οι γερασμένοι κορμοί των δένδρων, σημεία αναφοράς και αντίστασης στο χρόνο και άλλοτε να τέμνονται από οξυκόρυφα κυπαρίσια, σύμβολα ψυχικής ανάτασης και μεγαλείου, και τέλος οι χρωματικές του επιφάνειες να καταλήγουν σε δυο ξεμοναχιασμένα δένδρα που συνομιλούν μεταξύ τους. Χαρά, ψυχική ευφροσύνη και αγαλλίαση προκαλούν τ’ ανοιξιάτικα τοπία του Δημήτρη Μίχλη. Οι προσωπογραφίες του αποδίδονται με δυνατές πινελιές και ζωηρά χρώματα τονίζονται ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά του προσώπου με αποτέλεσμα να δημιουργεί μια ζωγραφική παράσταση αποτυπώνοντας και καθοδηγώντας το θεατή να γνωρίσει τον ψυχικό κόσμο των προσώπων δημιουργώντας μορφές αποσπασματικές, ιδιόμορφες και αινιγματικές ειδικότερα στις περιπτώσεις που υπάρχει μερική κίνηση. – Χαραυγή, 23 Μαΐου 2002